Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που ήμασταν μαζί. Στο γήπεδο σίγουρα όχι, μπορεί να ήμασταν δίπλα δίπλα σε κάποιο τσιμέντο. Μπορεί να πανηγυρίσαμε αγκαλιά την ψ@λή του Ενρίκε, Μπορεί.... Στην οθόνη του υπολογιστή όμως δεν ήμασταν μαζί. Βασικά αυτό είναι το λιγότερο, φίλε που διαβάζεις τώρα, τι είχες τι έχασες. Το θέμα είναι ο ΠΑΟΚ και όχι ο καθένας μας, με τα προσωπικά κολλήματα ή προβλήματα που έχει.
Μετά από μία μεγάλη παύση πήρα την απόφαση να ανοίξω πάλι το το blog και να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας. Πάντα χωρίς να μασάω τα λόγια μου, όπως το ίδιο θέλω από εσάς στα σχόλια σας. Και τα καλά θα λέμε και τα άσχημα, γιατί ΠΑΟΚ και να την πνίγεις δεν γίνεται. Φυσικά πάντα με γνώμονα το καλό του Δικεφάλου. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Τι σημαντικό έγινε λοιπόν σε αυτό το κενό? Μα η κυπελλάρα στον Βόλο. Ένα κύπελλο που το πανηγυρίσαμε όπως το άξιζε και ελπίζουμε όλοι να είναι ο προπομπός για την μεγάλη κούπα φέτος. Την κούπα του πρωταθλητή Ελλάδος. Ναι την αξίζουμε, ναι θα παλέψουμε γι αυτήν, ναι πιστεύω θα τα καταφέρουμε. ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΟΚ θα τα καταφέρεις. Θα καταφέρεις να κάνεις το νταμπλ. Ενωμένοι, αγαπημένοι, οι πιστοί σου στρατιώτες είναι εδώ για να σε δούνε εκεί ψηλά ξανά πρωταθλητή.
Τέλος για να γίνει το νταμπλ πρέπει η ομάδα πρώτα να περάσει από το περιστέρι. Αυτό που με τρομάζει είναι που αγώνας γίνεται ανήμερα της τσικνοπέμπτης. Και δεν γουστάρω καθόλου τα καρναβάλια ρε πούστη μου. Πολύ τα φοβάμαι τα καρναβάλια σε σχέση με τον ΠΑΟΚ. Ελπίζω να ξεπεράσουμε τα καρναβάλια εύκολα και ξεκούραστα γιατί έχω μετά Κούγια. Τι είπες, ποιος Κούγιας? Κανένα ματς δεν είναι εύκολο φίλε, όλα είναι ντέρμπι, μάχη σώμα με σώμα. Και μην ξεχνάς ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί, νόμιμα επαγγελματικά πάντα, ο κύριος αυτός. Άρα θα πέσει ηρωικά το λεωφορείο, να μου το θυμηθείς.
Πάλι μαζί λοιπόν και όσο αντέξουμε (υποσχέσεις δεν δίνω).
paokland
